Bart Benschop creates work originating from highways, generated by applying a method of multi-layered, randomly placed exposures – a cummulation of images – recorded at various places and times while driving at high speed, resulting in a collage of abstractions and color, sometimes vaguely identifiable at other times extremely concrete, projected on a panoramic filmstrip; falling on the spacing of previous layers, producing a rhythm of transparent frames.

Introduction by Jan Nys

Large photographic enlargers are a thing of the past. They are the victims of digitalisation in photography. Bart Benschop reflects on this, embraces this development, but with a certain reservation. Sticking with analogue photography and a technique of his own for taking accidental shots, the artist now has images processed in a digital lab. The new process has enabled him to control colours more accurately, creating a limitless range of subtle variations and nuances. Colour as a result plays a much larger part in his work. Alongside this, Benschop’s images have become more concrete and at the same time gloomier. They cannot be viewed at a glance, but require sustained scrutiny from the onlooker. Shots taken while driving are double or triple exposed byusing the film several times over. Fixed fragments of landscapes, layered by this process of exposing film, create a cinematographic experience where the viewer is taken along a road movie into landscapes of the imagination and the physical world. In between spaces, memories from the past and ghostly recollections all inhabit this new series of panoramic images.
© 2006 Jan de Nys

Tekst bij ‘DrivingLandscapes’ 2009 Mkgalerie

Het landschap dat zich naast de snelweg bevindt vormt het onderwerp van mijn foto’s, landschappen al rijdend vanuit de auto opgenomen. Het toeval is een van mijn formele en inhoudelijk gereedschappen. Een methode van at random geplaatste meervoudige belichtingen op een analoge negatiefstrook. Zo ontstaat een stapeling van beelden opgenomen op verschillende plekken en tijden bij hoge snelheid. John Cage heeft mij ondermeer de impact van het toeval getoond.

De foto’s hebben zich in de laatste jaren ontwikkeld tot afmetingen die een installatie-achtige benadering vragen. Bijvoorbeeld de laatste tentoonstelling bevatte een veertien meter lange print van de hele gescande negatieffilm. Aangebracht als een panoramische strook, uitgaande van de specifieke tentoonstellingsruimte.

Uit dit “panorama” zijn at random zo’n 14.000 uitsnede met software gemaakt. Deze verzameling gefragmenteerde composities is samengevoegd tot de video S_F_ DrivingLandscapes waarin ze tot een animatie zijn verwerkt. Justin Bennett heeft voor dit project een geluidsspoor gemaakt die langer is dan de duur van de video en daardoor in de ‘loop’ op een ander moment samenkomt met het beeld. Het waaiert en schokt, geeft een blik op San Francisco’s centrum, de omgeving, verdwaalt in onspecifiek terrein, vensters van bebouwing, takken en bladeren, in en uit tot aan de ruis van de korrel.